بیوه‌اره‌های سقوط کرده

چهل ساله برونو لدوکس که در روبروی پزشک نشسته، تصویری از مردی را القا می‌کند که دیگر جوان نیست اما هنوز پیر نشده است. محکوم به اینکه فقط یک فرزند باقی بماند، او با شیب نزولی خود رو به رو می‌شود، گویی مهی او را در قفسی در بند کرده است و راهی برای فرار نیست. برونو هرگز نمی‌تواند فرزندی بیاورد. در این تشخیص را با آن آنگی، همسر محبوبش آنا، چیزی نمی‌گوید. نه از بدهی بزرگی که گرفته است به او می‌گوید و نه از دیگر بی‌شایبه‌ای که در وجودش چیره شده است. به نظر می‌رسد برونو مردی بی‌خاصیت یا بی‌استعداد است، مردی متوسط و با سرافکندگی از غرورش. اگرچه اکنون همه‌ی چیزها در خاطره‌اش مبهم است، گویی رودخانه‌ای آرام می‌گذرد و جریان‌های پنهان زیر سطح را نشان نمی‌دهد. اما گاه این جریان‌ها می‌توانند به سطح بازگردند، بدون هشدار.