سفری از ستارگان زمین بخش دوم

در سال دو هزار و هشتاد و هشت زمین آلوده است و هوای تنفسی مناسب ندارد؛ سفینهٔ ستاره‌ای برای بررسی امکان سکونت سیاره‌ای در یک سامانهٔ اخترشناسی که هشتده سال نوری از زمین فاصله دارد، به فضا پرتاب می‌شود تا بتوان انسان‌ها را به آنجا مهاجرت داد. این سیاره دمتر نام دارد و توسط مأموریت قبلی کشف شد. سفر زمین به مقصد با سرعت نزدیک به نور بیست و پنج سال طول می‌کشد و خلبانان و خدمهٔ نوجوانان و جوانان‌اند. مأموریت با مشکلاتی روبه‌روست و راهی برای بازگشت وجود ندارد