روزهای چینی

پس از سال ها تأخیر، سفری از پیش‌برنامه‌ریزی شده بالاخره آغاز می‌شود. فیلمبردار قاعده ای آرام تحمیل می کند: فقط یک شات در هر روز. این ریتم خودخواسته به عادت روزانه مشاهده، ضبط و تفکر بدل می شود. نتیجه یک روزنامه تصویری است که نقشه های عینی و حالت های درونی را به هم می پیوندد. هر تصویر سؤالی ماندگار دارد: معنای ادامه ساخت فیلم چیست؟ از طریق سرزمین های ناآشنا، ساخت فیلم از ثبت صرف فراتر می رود و به یک عمل حضور تبدیل می شود و تلاشی برای بازشناخت معنای زندگی است. نتیجه meditation روی سینما است—استمرار، انزوا و قدرت تحول آن بر زندگی روزمره