کارل آندرسنز اوندرگروندِ لِیِبه

نمایش هنر و زندگی غیرعادی کارل آندرنسن. او در وین زاده شد و با راه اندازی بار نشستگاهی «فان فکتوری» به توسعه زیرزمینی وین کمک کرد. این مکان برای نوشیدنی های ارزان، تماشای فیلم های نامتعارف و حضور در کنسرت ها در زیرزمین بود. او با آوردن فیلم های هنری و زیرزمینی به سالن ها، از جمله نسخه های نامتعارف فیلم هایی مانند لیکوئید اسکای و باکس ماساکر به تماشاگران وین اثر گذاشت. به عنوان یک دیوانه فیلم نویس، دو فیلم اول او به نام های «من جوان بودم و زابادوینگ بودم» و «ماندو وِیرِدو — سفری به بهشت پارانیا» به کلاسیک های زیرزمینی بدل شدند. در اواخر دهه هشتاد به برلین رفت و بیش از ده فیلم بدون بودجه کارگردانی و تولید کرد. روابط دشوار و فرایند ساخت فیلم از جمله موضوع های اصلی او بودند. در نهایت به خاطر مشکلات ناشی از الکلیسم گم شد و در آگوست ۲۰۱۲ دست به خودکشی زد.