تقریباً مثل رویاهایم

جی به درد تبدیل می‌شود و درد به فیلم تبدیل می‌شود. در این دفترچهٔ فیلمی شخصی، فیلمساز فردریک گویل‌یا ما را در شادی و عشق خانواده‌ای جوان شریک می‌کند و هم چنین جدایی غم‌انگیز که از نظر او به روایت خودش می‌رسد را می‌بیند. او شادی خود را از دیدگاه خودش ثبت می‌کند و در عین حال وقتی می‌فهمد که با عزیزترینش فاصله می‌گیرد، با اشتیاق برای حفظ خوشبختی آنها تلاش می‌کند اما چاره‌ای جز بازنگری آرزوهایش ندارد. او قبلاً دوست داشت همه چیزهایی را تصور کند، به ویژه زنان تیرزاد اما هرگز تصور نمی‌کرد که روزی پدر خانه‌نشین شود. او ترجیح می‌داد که همچنان کودکی می‌ماند.