دیگران، مانند من

هال، انگلستان، ۱۹۷۰. در یک کمون فرسوده در یک شهر بندری سخت، گروهی از افراد اجتماعی نامناسب - عمدتاً از طبقه کارگر، عمدتاً خودآموخته - هویت‌های جدیدی را پذیرفتند و شروع به ساخت تئاتر خیابانی ساده تحت نام COUM Transmissions کردند. اجراهای بازیگوش آنها به تدریج به کارهایی تبدیل شد که به طور علنی با جنسیت، ***وگرافی و خشونت سر و کار داشت. COUM در حاشیه‌های جامعه زندگی می‌کرد، با منابع اندک زنده می‌ماند و با دیگران که از جریان اصلی حاشیه‌نشین بودند، همدلی پیدا می‌کرد. در هسته این گروه دو هنرمند بودند، جنسیس پی-اوریج و کُزی فانی توتی. با تکامل کارشان، کُزی به حرفه مدلینگ برای مجلات ***وگرافی پرداخت، که او آن را به عنوان یک اثر هنری مفهومی برای خود ادعا کرد و از آن برای ایجاد یک موقعیت خاص در ارتباط با فمینیسم دهه ۱۹۷۰ استفاده کرد. در اجراها، جنسیس خود را به حد افراطی می‌رساند و مرزهای بدن انسان را آزمایش می‌کرد.